Mijn allereerste poesje, mijn wens een toen nog “zeldzaam” rood poesje. Ze kwam in mijn leven toen ik 12 jaar was. Na lang vragen, lees “zeuren” bij mijn moeder. Ze was een herplaatspoesje omdat het bij de vorige eigenaar met de kater niet goed ging. Ze was een half jaar jong en heel dik, we waren bang dat ze al zwanger was dus haar daar weggehaald. Gelukkig was ze niet zwanger maar wel dik van wormen. Toen zat het er bij mij al in haar te willen helpen. Toen ik op kamers ging wonen heb ik haar meegenomen. Maar daar werd zij echt niet gelukkig  van dus heb ik haar terug naar mijn moeder thuis gebracht want haar geluk was het belangrijkste. Zij heeft voor mijn grote liefde voor katten gezorgd.

Een Perzisch katje dat tentoonstellingen had gedaan maar weg moest bij de fokker, waarom ?? Toen is ze bij ons gekomen. Ze was een echte eigenzinnige kat die meer band had met mijn moeder. Ze was echt de baas in huis, met een wat hooghartige uitstraling. Ik vond haar een verwend maar ook wel knuffelig Prinsesje.

Toen ik op kamers ging wonen ben ik Pistache bij het asiel gaan halen. Ik had een kleine kamer maar ik dacht beter dan in een klein hok in het asiel. Toen ik haar daar zag, keek ze me bang aan met haar prachtige groene ogen. Waar ik meteen voor viel en daar had ze ook haar naam aan te danken. Ze was naar mij een ontzettende lieverd. Na een jaar ben ik met Gerard gaan samenwonen en bleek ze van mannen minder gecharmeerd te zijn. Gelukkig ging dat tzt met Gerard wel goed. Ze was een echte jager en heeft op de flat en later bij ons huis heel wat stunten uitgehaald

Hij was ons eerste gezamenlijke katje, we hebben hem met 3-4 maanden uit het asiel gehaald. Een rood, schattig bolletje wol. Echt ons kindje waar we helemaal gek op waren. Hij is altijd zo’n lieverd gebleven, ook maatjes met Jur onze zoon en vriendjes met ieder mens en dier. Toen de tuin nog niet afgezet in die tijd. Dus hij ging graag op bezoek bij verschillende buren. Waar hij dan ook zijn charmes in de strijd gooide en altijd wat lekkers kreeg (ik wist daarvan) waardoor hij een klein beetje een Garfield was. Hij is ons oudste katje geworden, 18 jaar en 1 week.

Ik hou super veel van al mijn katjes maar Jee was echt mijn Soulmate katje. Ze was altijd bij mij in de buurt en ik voelde me zo verbonden met haar. Ik had met haar afgesproken dat ze zeker 18 jaar moest worden. Maar het noodlot heeft voor wat anders gezorgd. Ze is toen ze een 2 ½  jaar jong was een straat van ons vandaan dood gereden. Ik heb haar zelf van de straat gehaald. Dat heb ik echt als enorm traumatisch ervaren. Al is het 2-11 2015 gebeurd, ik rijd dagelijks met de auto door die straat en dan denk ik daaraan.  We hebben daarna onze tuin catproof afgezet, alleen voor mijn poezenmeisje te laat. Maar nu wel onze andere katten veilig in huis en tuin wat me rust geeft want dat verdriet zou ik niet meer aankunnen. Zij is de reden waarom ik met mijn Fb groep Soulmates ben gestart en nu ook onze Kittenopvang Soulmates. Ze staat voor mij symbool voor de onvoorwaardelijke liefde voor je kat.

Onze clown, wat was hij toch een heerlijke kater. Ik weet nog toen ik hem voor opvang bij de dierenarts van Dierenbeschermingscentrum Limburg, ging ophalen en zei: “ Wat een lelijkerd, wit met zwarte staart en zwarte veeg op zijn kop”. Maar ohhh wat ben ik gek op hem geweest. Hij kwam heel ziek in de opvang ivm een steeds terugkerende rectum prolaps. Anatomisch klopte hij van binnen niet helemaal. Maar uiteindelijk is dat goed gekomen, er overheen gegroeid en is hij een hele grote vent geworden. Hij was zo’n heerlijke knuffel schat die zo lekker gek kon doen. Een kater die altijd voor een glimlach op je gezicht zorgde. Tot hij met 3 ½ jaar jong ineens heel ziek en benauwd werd en we zelfs voor een second opinion naar onze huidige dierenarts zijn gegaan  Hij bleek een grote longtumor te hebben en we met enorm verdriet afscheid van onze Grote vriendelijke reus  moesten nemen.

Oma Raya, via een vriendin die bij een dierenarts werkt bij ons in de opvang gekomen. Ze zat bi dej eigenaar al hele tijd op de badkamer door allerlei omstandigheden, kinderen, hond, andere kat overleden. In ieder geval geen prettige situatie dus er werd om hulp gevraagd en die hebben wij voor deze oma van een jaar of 14 geboden. Heel triest merkten we echter al snel dat ze ernstig ziek was met schildklier en nierproblemen. We hebben nog bloed laten prikken en medicatie gegeven en speciaal voer. Maar haar vooral laten zwelgen in aandacht en liefde. We hadden haar graag eerder van die badkamer afgehaald en langer bij ons gehad. Zodat ze wat langer van haar oude dag had mogen genieten. Maar na 2 maanden was ze zo ziek dat ze een zwaar insult kreeg en we de dag erna in tranen van deze mooie lieverd afscheid hebben moeten nemen. Ze is maar kort bij ons geweest maar het voelde veel langer. Het beeldje op de foto waar ze naast zit. Is uiteindelijk haar urntje geworden. Dus ze is nog altijd een beetje bij ons op die plek maar vooral in ons hart.

Een mini mannetje kwam in de opvang maar ouder dan wat zijn formaat deed vermoeden. Waarom was dit schattige mupke zo klein ? Zo op het eerste oog leek hij behalve bijna de helft van het gewicht van wat hij moest wegen oké. Maar hij was rustig, te rustig en zelfs dan had hij een pompende snelle ademhaling alsof hij een grote inspanning had geleverd. Dit kaboutertje was zo vriendelijk en wilde graag liefde krijgen maar ook geven. Hij had een groot hart en naast figuurlijk helaas ook letterlijk en dat was zijn levensbedreigende probleem. De dierenarts verschoot bij de eerste keer naar zijn hart luisteren. Dat klonk zeer alarmerend. Röntgenfoto gemaakt en bloed geprikt en die uitslagen voorspelde niet veel goeds. Gerard en ik waren zo door dit mannetje geraakt dat we besloten dat hij de tijd die hij zou hebben bij ons mocht blijven. We dachten misschien ½-1 jaar maar hoopten op langer want dat verdiende dit zieltje absoluut !!! Hij werd doorgestuurd naar de cardiologe voor een echo en daar bleek het ook een rampscenario te zijn. Zijn ohhh zo’n goede hartje bleek enorm vergroot. Als je hem vasthad bij zijn borstkas dan voelde je zijn hart echt door zijn ribbetjes heel hard en snel kloppen. Maar ook zijn longen waren door een erg verhoogde druk in zijn longvaten niet goed ontwikkeld. Dus de hoop op een fijn leven werd steeds minder. Al wilde de cardiologe het nog niet opgeven vooral omdat hij nog zo graag wilde, goed at en levenslust had en wij voor hem klaar stonden ervoor te gaan. We zijn met speciaal gemaakte medicatie en al de TLC die we in ons hadden er samen hem voor gegaan. Maar ondanks dat zijn en onze wil om te leven zo groot was, was zijn ziekte nog groter en kon hij niet meer eten en verzwakte hij meer en  meer en hebben we hem met pijn  in onze harten moeten laten gaan. Maar hij is bij onze andere Soulmates in Heaven op een mooi plekje in onze tuin begraven.

​Onze Papa en uiteindelijk Opa Pip. Hij heeft er zelf voor gekozen bij ons te komen wonen. Hij was van onze achterburen. Hij kwam altijd naar ons met zijn zusje die later waarschijnlijk ook nog zwanger was van hem. Maar ik wist waar ze woonden dus stuurde ze altijd terug. Tot ik van andere achterburen hoorden dat er daar van alles mis  en de dieren niet goed behandeld, verzorgd. Dat bleek ook wel want kwamen hier altijd brokjes pikken, waren mager, slecht verzorgd en zusje dus jong zwanger. Toen de achterburen niet lang daarna, Pip zal ongeveer 1 jaar zijn geweest gingen scheiden heeft ze hem achtergelaten omdat buren hadden gezgd dat ze van hem af moest blijven dat hij zelf een beter huisje had gevonden. Zijn zusje heb ik met kittens helaas nooit meer gezien. Maar hij bleef dus. Toen hebben wij hem meteen laten castreren en chippen en is ons huis echt zijn Thuis geworden. In het begin was hij wat terughoudend en angstig. Maar naarmate hij ouder werd is hij een super lieve, aanhankelijke knuffel geworden. Hij heeft ook altijd super geholpen met het opvoeden van de opvangkittens. Hij is ooit toen onze katten nog uit de tuin konden thuis gekomen met een gebroken poot waarvoor hij toen een pootamputatie heeft gehad. Maar ook als driepoter heeft hij nog heerlijk genoten van zijn leven bij ons. En ook al miste hij een poot en was hij de oudste van de kattenbende hier, hij was echt de Capo di tutti Capi, de baas in huis. Hij hoefde maar naar de anderen te kijken. Maar naar ons had hij de liefste blik waar we tot hij ruim 16 jaar was van hebben mogen genieten

Ja Artje is weer zo’n speciaalke, hij is met 3 broertjes nog nat van de bevalling in de opvang gekomen. Hij was de kleinste, woog 64 gr. Voor mij de kleinste die ik in de opvang heb gehad. 1 broertje is na een dag overleden. Maar met de ups en downs en de bijhorende problemen bij flessenkittens groeide hij al bleef hij de kleinste. Hij zag ook “anders” uit met een apart plat breed koppie en grote ogen en ontploft Catweazle haar. Het bestaat officieel niet maar het wordt toch benoemd als Syndroom van Down maar dan bij katten. Ook zijn groeiachterstand en niet goed ontwikkelde geslachtsorganen. Maar hij had al heel snel als kleine uk ons hart gestolen, zo aandoenlijk lief klein ventje met vechtlust om groot en sterk te worden. Ik moest al huilen bij het idee dat ik een adoptie berichtje voor hem moest schrijven want ik wilde maar vooral kon hem niet laten gaan. Dus besloten we hem te houden met al zijn “probleempjes”. Maar helaas werd hij steeds zieker en zieker en hij knapte niks op met heel veel medicaties.  Maar we wilden hem nog een kans geven dus geadopteerd en voor second opinion naar onze eigen dierenarts. Waar we helaas de uitslag Fip te horen kregen. Die avond nog zijn we met Fip medicatie gestart en we hebben 2 weken lang samen met onze rode, langharig krijger gestreden en er was verbetering in sommige dingen. Maar we waren te laat begonnen en hij was te lang, te ziek. Hij is in mijn handen met enorm verdriet gestorven, Gerard en ik waren er echt kapot van. We hadden hem zoveel meer gegund en groot willen zien worden en genieten van een leven bij ons. Maar soms is het ondanks al de inzet en (medische) zorg en alle liefde niet genoeg.

Ridder Ollie, onze stoere held op sokken. Nadat Brutus was overleden was ik ontroostbaar en Gerard wilde geen nieuwe kat. Nou dat heeft 10 dagen geduurd want ik speurde heel marktplaats af ( wat ik nu niet meer zou doen maar toen wist ik nog niet beter, over opvangen en asielen) en daar vond ik hem. Een schattig kitten nog bij zijn mama in Haarlem. We zijn eerst nog op vakantie gegaan en toen we terug kwamen was hij oud genoeg om op te halen, wat een leukerd. In de auto op weg naar huis renden de vlooien over zijn schattige buikje iets waar ik nu na jaren als gastgezin helemaal van gruwel en echt niet zou willen bij mijn opvangkittens. Maar dat werd eenmaal thuis bij vriendje Pip en vriend hond Choq opgelost. Hij kon het ook heel goed met Choq vinden. Als we hem gingen uitlaten dan liep Ollie vaak mee tot we de tuin catproof hadden en afgezet. Iets waar hij veel moeite mee heeft gehad in het begin want hij was zijn vrijheid gewend. Maar dat was helaas de straf voor veiligheid van onze katjes. Maar gelukkig is hij er wel aan gewend en vond hij zijn rust. Hij was altijd een hele rustige, vriendelijke kater die een beetje op de achtergrond leefde en af een toe een heerlijke knuffel attack had. Hij wilde met iedereen vrienden zijn maar geen zin in teveel gedoe. Naarmate hij ouder werd wilde hij ook meer bij ons zijn en aandacht en hij kon het heel goed vinden met jonge telg Yara, hij werd haar ridder en beschermheer. Maar hij werd ziek had al langer geregeld last van zijn darmen, IBD en kreeg daar een pancreasontsteking bij wat we met medicatie en dieet niet onder controle krijgen. De IBD heeft zich ontwikkeld tot een tumor waardoor we een krappe week na zijn 13 verjaardag afscheid van onze Ridder hebben moeten nemen.